Jak leczyć łojotokowe zapalenie skóry

Łojotokowe zapalenie skóry – zarówno u niemowląt, jak i w pozostałych grupach wiekowych – jest chorobą, na którą nie wynaleziono całkowicie skutecznego leku. W terapii stosuje się leczenie miejscowe oraz rzadziej ogólne. Metody leczenia należy dobierać indywidualnie do każdego pacjenta z uwagi na niemożność ustalenia wszystkich przyczyn wywołujących chorobę – mówi dr n. med. Igor Michajłowski, prowadzący renomowaną Clinica Dermatologica w Gdańsku.

Leczenie miejscowe łojotokowego zapalenia skóry

U niemowląt leczenie miejscowe polega na usuwaniu zmian skórnych na głowie, poprzez nasączenie włosów olejkiem dla niemowląt, kremem hydrofilnym lub maścią, a następnie umycie włosów delikatnym szamponem. Ponadto stosuje się zabiegi mające na celu osuszenie wykwitów skórnych w pozostałych lokalizacjach na ciele. Pomocniczo stosuje się preparaty imidiazolowe w postaci kremów z uwagi na  ich właściwości bakteriobójcze, przeciwzapalne i grzybobójcze wobec C. albicans.  W zmianach z występowaniem rumienia dopuszcza się stosowanie preparatów kortykosteroidowych o niewielkiej sile działania. Preparaty u niemowląt należy stosować z dużą ostrożnością.W pozostałych grupach wiekowych  podstawą terapii są szampony przeciwgrzybicze przeciwko Malassezia furfur oraz stosowane miejscowo związki z grupy imidiazoli, a także kortykosteroidy o małej sile działania. Strupy na owłosionej skórze głowy można zmiękczać przy pomocy stosowania na noc maści zawierającej kwas salicylowy w stężeniu 3-5%.Preparaty kortykosteroidowe w postaci kremów i past znacznie szybciej eliminują objawy, takie jak świąd i pieczenie towarzyszące łojotokowemu zapaleniu skóry, ale nie należy stosować ich nigdy na zmiany zlokalizowane na twarzy z uwagi na działania niepożądane, takie jak zapalenie okołoustne, czy zmiany trądzikopodobne oraz odbarwienia. W przypadku zmian o niewielkim stopniu nasilenia z towarzyszącym rumieniem, najlepsze efekty uzyskuje się stosując terapię w sposób przerywany. Do terapii długotrwałej zalecane są preparaty imidiazolowe, najczęściej w postaci kremu. Efekty odnosi się również przy leczeniu kremami z metronidazolem i solami litu. Z praktyki klinicznej wiadomo, iż u niemal każdego pacjenta powinna być stosowana tylko terapia miejscowa.

Leczenie ogólne łojotokowego zapalenia skóry

Leczenie ogólne zarezerwowane jest tylko i wyłącznie dla ciężkich postaci choroby. Preparaty doustne podaje się tylko osobom dorosłym. W terapii stosować można retinoidy, antybiotyki, pochodne imidiazolowe, w szczególnych przypadkach steroidy. W celu zredukowania wydzielania łoju stosuje się izotretioninę. Leczenie tym preparatem trwa przez około 4 -5 miesięcy. Stosowane w terapii łojotokowego zapalenia skóry antybiotyki to tetracykliny w dawkach i schematach podobnych do leczenia trądziku zwykłego. Z uwagi na korzystne działanie rekomendowane są przez wielu specjalistów preparaty przeciwgrzybicze, takie jak ketokonazol, flukonazol oraz itrakonazol.